Aan de monding van de schelde, daar waar ik geboren ben, is het water altijd in beweging. Het beukt op de basaltblokken onder de gevangentoren. Onstuimig en rusteloos onder een dreigende lucht. De zee roept mij, het zout in mijn haren het geluid van de golven overstemt het denken en maakt het stil. Even later sta ik, met mijn kwasten in mijn hand, achter mijn ezel te dromen van het water.

Deze drie eenheid kwam ik tegen op het strand. Ze oogde lui en brutaal: dit is mijn plek en ik ga niet opzij. Even mocht ik deelgenoot zijn van hun wereld. Het geluid van de golven, de wind een stille ruis om me heen. Hun tengere lijfjes gespiegeld in het flinterdunne laagje water op het zand. Een foto om onze ontmoeting te vereeuwigen, nog een stapje dichterbij. Dit gaat te ver, en weg zijn ze. Wat overblijft is een dikke glimlach en thuis snel een canvas opspannen. Aan de slag!